ต้องขอออกตัวก่อนเลยว่า ฉันไม่ใช่แฟนหนังสือสำหรับซีรีย์นี้ แต่หลังจากที่ฉันได้อ่านเรื่องนี้แล้ว ฉันพบว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองตัวละครมีความวิตกกังวล มากกว่าความโรแมนติคที่เป็นตำนาน ที่ทำให้ทุกคนรู้จักถึง BDSM ความสุขจากการได้รับความเจ็บปวด ร้อนแรง แต่สิ่งที่น่าสนใจที่ฉันได้พบคือ ความเป็นมืออาชีพของ คริสเตียน เกรย์ ที่เขียนบันทึกประจำวันของเรื่องราวความรักต่างๆ ซึ่งถือว่า ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

เมื่อมีโอกาสได้ชมภาพยนตร์เรื่อง Fifty Shades Of Grey ทำให้ได้พบว่า มันไม่สมบูรณ์อย่างที่คิดไว้ และฉันก็คิดไว้ว่ามันน่าจะสนุกกว่าในหนังสือ เนื้อเรื่องส่วนใหญ่เล่าในมุมมองของ อนาสตาเซีย สตีล ที่รับบทบาทโดย ดาโกต้า จอห์นสัน ที่มีริมฝีปากที่น่ากัด เธอเปล่งประกายและดูน่ารักมาก บางครั้งฉันก็คิดนะว่า การที่มีคนโผล่เข้ามาที่ห้องนอนของคุณ โดยที่ไม่ได้รับเชิญ นี่มันดูน่าโรแมนติกอยู่หรอ บางสถานที่ บางฉากก็ดูน่าแปลกใจ จนทำให้ต้องหัวเราะแล้วนึกถึงจุดประสงค์ของหนังเรื่องนี้

อีกทั้ง เจมี่ ดอร์แนน พยายามอย่างมาก ที่จะเข้าถึงบทบาทของ คริสเตียน เกรย์ และก็ทำได้อย่างยอดเยี่ยม ฉันไม่สามารถตัดสินใจได้เลยว่า ดอร์แนนรู้สึกอึดอัดกับบทบาท หรือบทสนทนา ของคริสเตียน เกรย์ บ้างหรือไม่ กับเรื่องของความสัมพันธ์ที่ไม่แท้จริงของเหล่าตัวละครที่เกิดขึ้น หรือฉากที่ อนาสตาเชีย นอนร้องไห้อยู่บนเตียง พร้อมทั้งอารมณ์ของความสิ้นหวัง มันทำให้รู้สึกแตกต่างจากจินตนาการของฉันที่มีให้กับหนังสือเรื่องนี้

จากบทวิจารย์ภาพยนตร์ของ มอร์แกน คุณอาจจะไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับเนื้อหาต้นฉบับสักเท่าไร แต่ในความเป็นจริงก็คือนี่เป็นโอกาสที่หาได้ยาก ที่จะนำเสนอ ภาพยนตร์กระแสหลัก ที่เป้าหมายทางการตลาดคือผู้หญิง ที่มีเซ็กส์และความโรแมนติคแบบแปลกใหม่ ที่เป็นแก่นแท้ของเรื่อง ฉากที่ Ana โดนตีด้วยแส้ ทำให้เราอึดอัด และการเห็นหน้าการสำเร็จความใคร่ของคริสเตียน เกรย์ ที่ทำให้เรารู้สึกดี แต่อย่างไรก็ตาม ภาพยนตร์อิโรติคก็ต้องมีความร้อนแรงกว่าโฆษณาน้ำหอมอยู่แล้ว